HR 27 september 2002, ECLI:NL:HR:2002:AE8145
Een levering in de zin van 3(2) Wet OB kan zich alleen voordoen als er juridisch een recht wordt gevestigd of verkregen. Bij een economische verkrijging is geen sprake van een 3(2) levering en is het verstrekken van de economische eigendom (dus) als een dienst aan te merken.
// 3.2.1. Het Hof is er, in cassatie onbestreden, van uitgegaan dat met betrekking tot het complex geen recht van erfpacht is gevestigd, zodat geen levering als bedoeld in artikel 3, lid 2, van de Wet heeft plaatsgevonden. Op basis van de inhoud van de overeenkomsten en 's Hofs uitlegging daarvan heeft het Hof vervolgens verworpen de stelling van belanghebbende dat zij door het sluiten van de erfpachtovereenkomst een levering heeft verricht als bedoeld in artikel 3, lid 1, letter e, van de Wet, uitgelegd in het licht van artikel 5, lid 1, van de Zesde richtlijn.
3.2.2. Het eerste middel, dat zich tegen dit oordeel en de redengeving daarvan verzet, faalt. Artikel 3, lid 1, letter e, van de Wet moet in dit verband worden uitgelegd in het licht van het bepaalde in artikel 5, leden 1 en 3, van de Zesde richtlijn. Het aangaan van een obligatoire overeenkomst tot het vestigen van een recht van erfpacht is niet aan te merken als de levering van een lichamelijke zaak. Dit wordt niet anders nu in de Wet gebruik is gemaakt van de in artikel 5, lid 3, van de Zesde richtlijn geboden mogelijkheid om te bepalen dat bepaalde, aangewezen zakelijke rechten zijn aan te merken als lichamelijke zaken, aangezien in artikel 3, lid 2, van de Wet slechts daadwerkelijk tot stand gekomen rechten waaraan onroerende zaken zijn onderworpen als vatbaar voor levering zijn aangemerkt en de Zesde richtlijn, naar redelijkerwijs niet voor twijfel vatbaar is, zulks toestaat.//